Tam 22 yıl.
Dile kolay.
12 Mart 2004’te bir gazete doğdu bu şehirde.
Adı Medya’ydı.
Sırtında sermaye yoktu.
Arkasında ihale dosyaları yoktu.
Cebinde güç sahiplerinin kartviziti yoktu.
Ama kalemi vardı.
Ve vicdanı.
22 yıl mücadele ettik.
Yılmadık.
Yıkılmadık.
Satılmadık.
Tetikçi olmadık.
Birilerinin masasından servis edilen metinleri manşet yapmadık.
İhale kovalamadık.
Reklam karşılığı susmadık.
Haklının yanında olduk.
Haksızın karşısında durduk.
Bunun bedeli mi?
Elbette oldu.
Osmaniye küçük şehir.
Herkes herkesi tanır.
Ama nedense doğruları yazan gazeteci tanınmaz.
Ayda yılda bir gazete çıkaranlar baş tacı oldu.
Ofisi olmayanlar “büyük medya” ilan edildi.
Yanında tek bir personel çalıştırmayanlar destek üstüne destek aldı.
Biz mi?
Altı kişi ekmek yiyoruz.
Sigortasız çalışanımız yok.
Her ay maaş ödüyoruz.
Vergimizi veriyoruz.
Şehrimize hizmet ediyoruz.
Ama yine de dışlandık.
Çünkü biz eğilmedik.
22 yılda en çok ne gördük biliyor musunuz?
Gazeteciden çok, gazetecilikle ilgisi olmayanların destek gördüğünü.
Kalemi olmayanların fon bulduğunu.
Haberi olmayanların protokolde yer kaptığını.
Doğruyu yazanın ise “rahatsız edici” ilan edildiğini.
Adalet nutku atanların adaletsizliğini gördük.
Yetimin hakkını savunduğunu söyleyenlerin, yetimin hakkını yediğine tanık olduk.
Biz mi?
Dosya yaptık.
Belge koyduk.
İspat sunduk.
Ama kimseye iftira atmadık.
22 yıl boyunca tek bir çizgimiz oldu:
Tarafsızlık.
Parti tutmadık.
Adam tutmadık.
Kol kola girip fotoğraf verip ertesi gün manşet değiştirmedik.
Bu yüzden yalnız kaldık belki.
Ama başımız dik kaldı.
Osmaniye’de gazetecilik zor iştir.
Çünkü herkes sizden yana olmanızı ister.
Bir tarafı tutmanızı ister.
Bir gün yazmayın der.
Bir gün görmeyin der.
Bir gün susun der.
Biz susmadık.
Destek veriyormuş gibi yapıp köstek olanları gördük.
Yüzümüze gülüp arkamızdan konuşanları gördük.
“Yanınızdayız” deyip ilk rüzgârda yön değiştirenleri gördük.
İsim mi?
Yazmıyoruz.
Çünkü bu şehirde kötü karakter çok.
Yanına gidip “bak sana da yazacaklar” diye fitne taşımaya hazır olan çok.
Bizim işimiz dedikodu değil.
Bizim işimiz gazetecilik.
22 yıldır aralıksız yayın yapıyoruz.
Bir gün kapatmadık.
Bir gün “bugün zor, çıkmayalım” demedik.
Bir gün “aman bu haberi görmeyelim” demedik.
Osmaniye’nin sokaklarını yazdık.
Mahallelerini yazdık.
Sporunu yazdık.
Siyasetini yazdık.
Haksızlığını yazdık.
Sevildiğimiz kadar sevilmedik.
Takdir edildiğimiz kadar hedef olduk.
Ama kalemimiz kırılmadı.
Başarımızı kıskanan oldu mu?
Oldu.
Hâlâ var mı?
Var.
Ama biz kim ne dedi diye yol değiştirmedik.
Çünkü bizim rotamız belli:
Doğru.
Bugün 22 yaşındayız.
Bir insan için genç.
Bir gazete için tecrübeli.
Biz bu şehirde sadece haber yapmadık.
Hafıza olduk.
Arşiv olduk.
Tanık olduk.
Depremleri gördük.
Seçimleri gördük.
Skandalları gördük.
Başarıları gördük.
Ve hepsini yazdık.
“Destek istemiyoruz” diyoruz ya…
Bu kibir değil.
Bu duruş.
İşimizi hakkıyla yaptıktan sonra, kimsenin gölgesine ihtiyacımız yok.
Bizim gücümüz okurumuzdur.
Okur varsa gazete vardır.
Okur yoksa tabela.
Biz tabela olmadık.
Bugün hedefimiz daha büyük.
Sadece Osmaniye değil.
Türkiye’nin her ili.
Her ilçesi.
Her kasabası.
Her mahallesi.
www.medyagazete.com artık bir şehir gazetesi değil.
Bir marka.
Osmaniye’den doğan bir marka.
Bu şehirden çıkan bir ses.
Biz büyümek istiyoruz.
Ama kökümüzü unutmadan.
Çünkü biz bu toprağın gazetesiyiz.
22 yılda şunu öğrendik:
Gazetecilik, cesaret işidir.
Gazetecilik, karakter işidir.
Gazetecilik, yalnız kalmayı göze alma işidir.
Biz yalnız kalmayı göze aldık.
Ama doğruyu bırakmadık.
Bugün dönüp geriye baktığımızda şunu rahatlıkla söylüyoruz:
Osmaniye’ye hizmet ettik.
Edeceğiz.
Birileri rahatsız olacak.
Birileri yine istemeyecek.
Birileri yine “fazla yazıyorlar” diyecek.
Varsın desinler.
Biz yazmaya devam edeceğiz.
22 yıl önce çıktığımız yolda hâlâ yürüyoruz.
Aynı inatla.
Aynı kararlılıkla.
Aynı vicdanla.
Eğilmeden.
Bükülmeden.
Boyun eğmeden.
Çünkü biz Medya’yız.
Ve bu şehirde gazetecilik yapmaya devam edeceğiz.
Ne pahasına olursa olsun.
Yorum Yazın