Bazı insanlar makamla büyümez.
Makam, onların yanında küçük kalır.
Bazı koltuklar vardır;
oturanı yüceltmez,
oturan o koltuğa anlam katar.
Erdinç Yılmaz, Osmaniye’de tam olarak bunu yaptı.
Vali oldu…
Ama sadece vali olmadı.
Bu şehrin abisi oldu.
Yeri geldi babası oldu.
Yeri geldi kardeşi oldu.
Resmî kayıtlarda “Osmaniye Valisi” yazıyordu belki…
Ama halkın gönlünde tek bir karşılığı vardı:
Bizden biri.
Osmaniye zor bir şehirdir.
İnsanını kazanmak kolay değildir.
Çünkü Osmaniyeli samimiyeti ölçer.
Sözlere değil,
davranışlara bakar.
Kibir varsa anlar.
Ego varsa sezer.
Rol yapanı bir çırpıda çözer.
Erdinç Yılmaz’ı çözdü mü?
Evet.
Ve sevdi.
Çünkü onda;
Ego yoktu.
Kibir yoktu.
Üstten bakmak yoktu.
“Ben valiyim” cümlesi hiç yoktu.
Halkın arasına girdi.
Fotoğraf için değil.
Gönül için.
Köylünün sofrasına oturdu.
Protokol gereği değil.
İnsan olduğu için.
Dert dinledi.
Geçiştirmedi.
Not aldı.
Unutmadı.
Ve en önemlisi şuydu:
Sen bu şehri uzaktan sevmedin.
Makamdan bakmadın.
Haritadan tanımadın.
İlçesini soludun.
Köyünü soludun.
Beldesini, mahallesini, sokağını soludun.
Bu şehrin tozunu yuttun.
Çamuruna bastın.
Yokuşunu çıktın.
Bu şehir için geceni gündüzüne kattın.
Saat hesabı yapmadın.
Mesai bitince kapıyı kapatmadın.
Gece bir telefonla uyandın.
Sabah bir sorunla güne başladın.
Ama hiç “yarın” demedin.
Çünkü sen bu şehri görev yeri değil,
emanet bildin.
Osmaniye’de çok vali geldi geçti.
Bazıları tabelada kaldı.
Bazıları makam odasında.
Ama bazıları vardır…
Şehrin hafızasına kazınır.
Erdinç Yılmaz,
unutulmayacak valiler listesinde en üst sıralara adını yazdırdı.
Bunu biz söylemiyoruz.
Bunu sokak söylüyor.
Bunu esnaf söylüyor.
Bunu köy söylüyor.
Bunu genç söylüyor.
Bunu yaşlı söylüyor.
Şimdi gidiyor…
Ama aslında gitmiyor.
Çünkü insan sevdiğinden ayrılırken vedaya gelemez.
Veda kabulleniştir.
Kabullenmek ise zordur.
O yüzden diyorum ki:
Seni uğurlamaya gelmiyorum.
Çünkü sen bu şehirden hiç gitmeyeceksin.
Bugün Eskişehir Valisi.
Ama Osmaniye’de bir sıfatı daha var:
Bu şehrin evladı.
Eskişehirliler şanslı.
Gerçekten çok şanslı.
Sadece bir vali kazanmadılar.
Bir insan kazandılar.
Ve şimdi bu şehirde bir umut dolaşıyor sokak sokak.
Belki bugün konuşulmuyor.
Belki yarın dillendirilecek.
Ama herkes biliyor:
Osmaniye’nin aradığı tüm vasıflar
Erdinç Yılmaz’da var.
Samimiyet var.
Tevazu var.
Halka yakınlık var.
Yönetme becerisi var.
Ve en önemlisi…
İnsanlık var.
O yüzden bu şehir şunu umut ediyor:
Bir gün…
Devlet büyüklerimiz bu sesi duyar.
Ve Erdinç Yılmaz’ı
Osmaniye Büyükşehir Belediye Başkan Adayı olarak
bu şehirle yeniden buluşturur.
Eğer o gün gelirse…
Osmaniye sahip çıkar.
Sonuna kadar.
Çünkü bir şehrin babası olmak,
her siyasetçiye nasip olmaz.
Bir şehrin abisi olmak,
her bürokrata yazılmaz.
Bu, gönül işidir.
Bu, samimiyet işidir.
Bu, insan kalabilme meselesidir.
Osmaniye adına…
Bu şehre kattığınız her hizmet için,
her dokunuş için,
her samimi adım için…
Teşekkür ediyoruz.
Eskişehir’de üstün başarılar diliyoruz.
Ama şunu da not düşüyoruz tarihe:
Bu şehir sizi unutmayacak.
Bu şehir sizi hep “bizden biri” olarak anacak.
Ve belki bir gün…
Yine aynı cümleyi kuracağız:
“Hoş geldin evine…”
Yorum Yazın