Bu işler böyledir.
Devlette devamlılık esastır.
Ama bazı gidişler vardır ki, insanın içini burkar.
Dün gece Osmaniye Valisi Erdinç Yılmaz’ın Eskişehir’e atandığı haberini yazarken, zihnim beni yıllar öncesine götürdü. Reşat Nuri Güntekin’in Yaprak Dökümü’nün o sahnesine…
Hani Kaymakam Ali Rıza Bey’in tayin mektubu gelir de, haberi getiren memur “maatteessüf” diye söze başlar.
Ali Rıza Bey ise sakindir:
“Üzülme evladım, ben göçebe bir kuşum… Alışığım.”
Devlet adamlarının kaderi biraz böyledir işte.
Giderler.
Ardında iz bırakabilenler ise çok azdır.
Erdinç Yılmaz, 2020 yılında Osmaniye’ye geldiğinde şehir, potansiyelinin farkında ama hâlâ büyükşehirlerin gölgesinde kalan bir kentti.
Pandemi, yangınlar ve asrın felaketi depremlerin art arda geldiği 5,5 yıl geçti.
Bugün dönüp baktığımızda şunu rahatlıkla söyleyebilirim:
Bu şehir, onu kolay kolay unutmayacak.
Köy köy gezmiş bir validen söz ediyoruz.
Merkezden dağa, ovadan sokağa girmiş; gittiği yerde “gönül” bırakmış bir mülki amirden…
Devleti soğuk bir bina, uzak bir makam olmaktan çıkarıp sıcak bir temas hâline getiren bir anlayıştan…
İtiraf edeyim; bir yandan üzgünüm ama bir yandan da sevinçliyim.
Çünkü bu devletin şefkatli yüzünü şimdi daha büyük bir şehir, daha fazla insan hissedecek.
Osmaniye ise artık başka bir eşikte.
Altyapısıyla, üstyapısıyla değişim ve dönüşüme gebe bir kent burası.
Bir basın mensubu olarak…
Bir Osmaniyeli olarak…
Vali Erdinç Yılmaz’a bu kente kattıkları, bıraktığı hoş seda için teşekkür ediyorum.
Ve son bir not:
Osmaniye vefayı sever.
Sevmelidir.
Bu kentin, adını ona yakışır bir yerde yaşatması boynunun borcudur.
Bazı insanlar gider.
Bazıları ise şehirde kalır.
Yorum Yazın