Özel Hoşgörü Eğitim Kurumları’nın daveti üzerine kolejde düzenlenen basın toplantısına katıldım.
Toplantıya giderken içeriğine ilişkin hiçbir bilgim yoktu.
Okulun her yıl bu zamanlar yaptığı ‘Resim Yarışması’ ya da ‘Matematik Olimpiyatı’ ile ilgili diye tahmin ediyordum.
Toplantının kahvaltıdan sonra halı saha da yapılacağını duyunca galiba okula yeni yapılan halı sahanın tanıtımı yapılacak diye düşündüm.
Halı sahaya geçince gözlerime inanamadım. 70-80 kadar çocuk sahada bizi bekliyordu.
Acaba halı sahanın açılışı ilginç olsun diye okul yönetimi basınla özel bir maç mı hazırlamıştı? Böyle bir şey olsa basından arkadaşlar takımın ‘Gol Makinesi’ olan bana hazırlıklı gel derlerdi.
Bu kadar çocuk buraya niye toplanmış olabilir ki düşünürken çocukların ellerindeki saksıları görünce merakım bir kat daha arttı.
O da ne tüm çocukların ellerinde birer de kitap var. Hayda! Bir elde kitap bir elde saksı. Buda neyin nesi böyle?
Maç yapmayacağımızı anlamıştım ama birazdan neyle karşılaşacağımızı kestiremiyordum.
Bugün 1 Nisan olmasından dolayı aklıma acaba bize şaka mı hazırladılar diye düşünmeye başladım. Çok süremedi ve hocalardan biri başlayabiliriz çocuklar dedi.
Sahada bulunan tüm çocuklar oturdular ve hep birlikte kitap okumaya başladılar.
Hayatımda ilk kez böyle bir şeyle karşılaşıyordum.
Daha önce böyle bir şeyi ne görmüş ne de duymuştum.
Çocuklar, çiçeklere kitap okuyorlardı.
O an aklıma Yunus Emre’nin ‘yaratılanı severiz yaratandan ötürü’ sözü geldi.
Hep insanlar için kullandığımız bu güzel söz çiçek sevgisiyle karşımıza çıkıvermişti.
Büyüklerimden duyduğum şu söz hiç aklımdan çıkmaz.
Çocuklar çiçeklere benzer, bakarsan güler, bakmazsan solar.
Bugün ise çocuklar, çiçeklere bakıyor onlara sevgilerini sunuyorlardı.
Hani bir reklam filmi vardı.
Sloganı Sevmek, korumaktır olan bir petrol firmasının reklamı.
Bir insanı veya bir çiçeği ya da bir hayvanı sevmek korumayı gerektirmez mi?
Okul, “Çiçeğime Kitap Okuyorum” kitap okuma kampanyası ile çocukların kitap okuma alışkanlığını kazanmalarıyla birlikte bir canlının da bakımını üstlenmelerini sağlamak.
Her şey aslında bir haberle başlamış.
Haberde, Amerika’da North Carolina Wake Forest Üniversitesi’nde yapılan bir araştırmada bitkilerin belirli bir ses frekansını veya titreşimi algılayabildikleri yönünde tespitler yer alıyormuş.
Birkaç ay önce bir gazete yer alan bu haber Nuri Çomu İlkokulu 1. Sınıf öğretmenlerine ilham kaynağı olmuş.
Hemen zümre toplantısı yapmışlar ve tüm 1. Sınıfların katıldığı “Çiçeğime Kitap Okuyorum” kitap okuma kampanyasını hayata geçirmişler.
Tüm çocuklara süratle saksıda canlı çiçekler alınmış ve tüm çocukların birer çiçeği olmuş.
Okula çiçekleriyle birlikte gidip gelen çocuklar sevgileriyle çiçeklerini büyütmeye başlamışlar bile.
Çocuklar kitap okumaya 'Çiçeğim bana müsaade eder misin, sana kitap okumak istiyorum' diyerek başlıyor.
Sevgi beslerken saygıyı da göz ardı etmiyorlar.
Çiçeklerinin boylarını ölçen çocuklar iki ay sürecek olan proje sonunda kitap okudukları çiçeklerin boylarını yeniden ölçecekler ve sonucu görecekler.
Bazı çocukların çiçeklerini cetvelle tek tek ölçtüm ve not ettim.
Çiçeklerin kendi ellerinde büyüdüğünü görmek kim bilir o çocukları ne kadar mutlu edecek.
Selam, saygı ve muhabbetle…
Toplantıya giderken içeriğine ilişkin hiçbir bilgim yoktu.
Okulun her yıl bu zamanlar yaptığı ‘Resim Yarışması’ ya da ‘Matematik Olimpiyatı’ ile ilgili diye tahmin ediyordum.
Toplantının kahvaltıdan sonra halı saha da yapılacağını duyunca galiba okula yeni yapılan halı sahanın tanıtımı yapılacak diye düşündüm.
Halı sahaya geçince gözlerime inanamadım. 70-80 kadar çocuk sahada bizi bekliyordu.
Acaba halı sahanın açılışı ilginç olsun diye okul yönetimi basınla özel bir maç mı hazırlamıştı? Böyle bir şey olsa basından arkadaşlar takımın ‘Gol Makinesi’ olan bana hazırlıklı gel derlerdi.
Bu kadar çocuk buraya niye toplanmış olabilir ki düşünürken çocukların ellerindeki saksıları görünce merakım bir kat daha arttı.
O da ne tüm çocukların ellerinde birer de kitap var. Hayda! Bir elde kitap bir elde saksı. Buda neyin nesi böyle?
Maç yapmayacağımızı anlamıştım ama birazdan neyle karşılaşacağımızı kestiremiyordum.
Bugün 1 Nisan olmasından dolayı aklıma acaba bize şaka mı hazırladılar diye düşünmeye başladım. Çok süremedi ve hocalardan biri başlayabiliriz çocuklar dedi.
Sahada bulunan tüm çocuklar oturdular ve hep birlikte kitap okumaya başladılar.
Hayatımda ilk kez böyle bir şeyle karşılaşıyordum.
Daha önce böyle bir şeyi ne görmüş ne de duymuştum.
Çocuklar, çiçeklere kitap okuyorlardı.
O an aklıma Yunus Emre’nin ‘yaratılanı severiz yaratandan ötürü’ sözü geldi.
Hep insanlar için kullandığımız bu güzel söz çiçek sevgisiyle karşımıza çıkıvermişti.
Büyüklerimden duyduğum şu söz hiç aklımdan çıkmaz.
Çocuklar çiçeklere benzer, bakarsan güler, bakmazsan solar.
Bugün ise çocuklar, çiçeklere bakıyor onlara sevgilerini sunuyorlardı.
Hani bir reklam filmi vardı.
Sloganı Sevmek, korumaktır olan bir petrol firmasının reklamı.
Bir insanı veya bir çiçeği ya da bir hayvanı sevmek korumayı gerektirmez mi?
Okul, “Çiçeğime Kitap Okuyorum” kitap okuma kampanyası ile çocukların kitap okuma alışkanlığını kazanmalarıyla birlikte bir canlının da bakımını üstlenmelerini sağlamak.
Her şey aslında bir haberle başlamış.
Haberde, Amerika’da North Carolina Wake Forest Üniversitesi’nde yapılan bir araştırmada bitkilerin belirli bir ses frekansını veya titreşimi algılayabildikleri yönünde tespitler yer alıyormuş.
Birkaç ay önce bir gazete yer alan bu haber Nuri Çomu İlkokulu 1. Sınıf öğretmenlerine ilham kaynağı olmuş.
Hemen zümre toplantısı yapmışlar ve tüm 1. Sınıfların katıldığı “Çiçeğime Kitap Okuyorum” kitap okuma kampanyasını hayata geçirmişler.
Tüm çocuklara süratle saksıda canlı çiçekler alınmış ve tüm çocukların birer çiçeği olmuş.
Okula çiçekleriyle birlikte gidip gelen çocuklar sevgileriyle çiçeklerini büyütmeye başlamışlar bile.
Çocuklar kitap okumaya 'Çiçeğim bana müsaade eder misin, sana kitap okumak istiyorum' diyerek başlıyor.
Sevgi beslerken saygıyı da göz ardı etmiyorlar.
Çiçeklerinin boylarını ölçen çocuklar iki ay sürecek olan proje sonunda kitap okudukları çiçeklerin boylarını yeniden ölçecekler ve sonucu görecekler.
Bazı çocukların çiçeklerini cetvelle tek tek ölçtüm ve not ettim.
Çiçeklerin kendi ellerinde büyüdüğünü görmek kim bilir o çocukları ne kadar mutlu edecek.
Selam, saygı ve muhabbetle…
