Ben iki kere öldüm bu hayatta.
Birinde Azrail yolunu şaşırıp bana geldi, birinde ise en sevdiğimi yanında götürdü.
İlki pek sarsmadı. Baktım, Azrail beni almaktan vazgeçti. Hemen devam ettim yoluma, ancak ikincisini atlatmam hiç kolay olmadı.
Boşluğu karanlık gibi çöktü içime.
Nefesim yarım, gülümsemem buruk kaldı yüzümde.
Benim anneannem bir kere öldü, çocukluğumu da götürdü peşinde…
Şimdi Azrail dedemin peşi sıra dolanıp duruyor.
Koskoca Bahriyeli Ali ile oyuna tutuşmuş, küçücük hastalıkları devleştirip onu yıkmaya çalışıyor…
Ama kolay mı koca çınarı devirmek…
Gençliğinde üç kere kurşun yediği halde ölmemiş birini ebediyete götürmek.
Bahriyeli Ali hala dayanıyor. ‘Nasılsın’ diye sorduğumuzda ‘Benim bir şeyim yok, telâş edip durmayın’ diyor.
Yanındakiler ise Kocaeli Seka Devlet Hastanesi doktor ve hemşirelerinin gözünün bebeğine bakıyor.
Dayan Kasap Ali’m, dayan Bahriyelim.
Bak, bu gün senin için herkes dua ediyor…
