Türkiye’de kamu yatırımlarının uzun yıllar sürmesi kangren olmuş bir hastalık haline dönüşmüş, plansız, programsız atılan adımların da bir türlü devamı gelmemişti.
İhtiyaç olup olmadığına bakılmadan her yere temeller atılıyordu. Törenlerde davullar çalınıyor, kurbanlar kesiliyor, halaylar çekiliyor ve nutuklar atılıyordu. 1-2 yıl sürmesi gereken yatırımlar bile ancak 10-15 yılda tamamlanabiliyordu. Devlet bazı yerlere attığı temelleri bile unutmuş o temellerde de koyunlar, kuzular otluyordu.
Çürümeye terk edilmiş yatırımlar için vicdanlar bile sızlamıyordu. Biz temeli attık, bizden sonrakiler devamını getirmedi denilerek birileri günah keçisi ilan ediliyor hedef tahtasına konuyordu. Bu şekilde astarı yüzünden pahalıya gelen ne kadar çok yatırım vardır acaba?
Osmaniye, turizm potansiyeli çok yüksek bir şehir olmasına rağmen bugüne kadar bundan kent olarak faydalanamadık. Övündük durduk ancak. Tarihi mekânların çoğu sanki kaderine terk edilmiş. Sanayi, eğitim, sağlık, ulaşım alanlarında çok güzel gelişmelerin olduğu Osmaniye’de kültür ve turizminde canlanması, harekete geçilmesi gerekiyor. Un var, şeker var, usta var o zaman helvayı yapalım artık.
Bunları neden dile getirdiğimi siz sormadan ben söyleyeyim. Osmaniye’de farklı ve ilginç bir durumla karşı karşıyayız. Bu ilginç duruma geçmeden birkaç hatırlatmayı kendi açımdan zorunlu görüyorum. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından yapılan ve daha sonra Osmaniye Belediyesi’ne devredilen Cebelibereket Kültür Merkezi dönemin Kültür ve Turizm Bakanı Atilla Koç tarafından hizmete açılmıştı. O gün Bakan bu merkezin Türkiye’de en kısa sürede tamamlanıp hizmete açılan kültür merkezi olduğunu açıklamıştı.
Dile kolay tam 10 yılda tamamlanan bir merkez ülkemizin en kısa sürede tamamlanan kültür yatırımıydı. Ne yazık ki ancak 10 yılda tamamlanabilen bir kültür yatırımı bir rekor olarak Osmaniye’ye nasip oluyordu.
Sevinelim mi üzülelim mi? Kadirli ve Düziçi’ne temeli atılan kültür merkezleri aradan geçen 15 yıla rağmen tamamlanamayınca dönemin bakanına hak vermemek elde değil. Osmaniye’nin ‘Kaleler Şehri’ olduğunu yine o gün ilk kez bakandan duymuştuk. Osmaniye’mizi ne kadar da güzel anlatıyor ‘Kaleler Şehri Osmaniye’. Bu o gün ortaya çıkan bir durumda değildi. Osmaniye aynı Osmaniye, kaleler aynı kalelerdi. Bakan söyleyene kadar neden bunun farkında değildik diye hayıflanıp durdum yıllar yılı.
Korkuyorum şimdi, acaba yeni bir rekor daha kıracak mıyız diye. İnsan rekor kırmaktan hiç korkar mı? Korkuyorum işte elimde değil. Ya korkularımla yaşayacağım ya da korkularımla yüzleşeceğim. Türkiye nereden nereye geldi. Artık yapılacak hizmetler için yıllar değil aylar konuşuluyor, pazarlık yapılıyor. Durumun böyle olmasına rağmen ilimizde özellikle yollarla ilgili ciddi sorunlar yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor. Güney çevre yolu, kadirli yolu, d-400 bölünmüş yol ilk aklıma gelenler. Bir günah keçisi lazımsa siz yorulmayın ben buldum. İhaleyi hep ‘sahtekâr müteahhitler’ almış! Ülkede yasalar var, elden ne gelir deyip geçiyoruz.
Söz nereden nereye geldi biz hala asıl meseleye gelemedik. Osmaniye Müzesi’nin nerede olması gerektiği toplumda uzun süre tartışıldı. Osmaniye Valiliği, müzenin Cebelibereket Kültür Merkezi’nin yanına yapılmasına karar verdi. Vali Cerrah devreye girdi ve bir hayırsevere bu müzeyi yaptırdı. Temel atıldıktan 9 ay sonra Vali müzenin anahtarını teslim aldı. 17 aydır hizmete açılmayı bekliyor.
İnsan sormadan geçemiyor yapmak mı zor, açmak mı? Geçmişte temeli atılıp yıllarca öyle kalan yıllar yılı bitirilemeyen tesisler varken şimdi yapılıp tamamlanan yıllardır açılışı yapılamayan tesisler var. Osmaniye Müzesi tamamlandığı halde 1,5 yıldır neden hizmete açılmıyor? Neden kapıları kapalı? Neyi bekliyoruz? Kültür ve Turizm Müdürlüğü bu konuda neden sessiz kalıyor? Kamuoyu neden bilgilendirilmiyor? Yazıktır, günahtır tamamlanan bir yatırım çürümeye terk edilmesin. Kültürümüze, turizmimize, insanımıza hizmet etsin.
Selam, saygı ve muhabbetle…
İhtiyaç olup olmadığına bakılmadan her yere temeller atılıyordu. Törenlerde davullar çalınıyor, kurbanlar kesiliyor, halaylar çekiliyor ve nutuklar atılıyordu. 1-2 yıl sürmesi gereken yatırımlar bile ancak 10-15 yılda tamamlanabiliyordu. Devlet bazı yerlere attığı temelleri bile unutmuş o temellerde de koyunlar, kuzular otluyordu.
Çürümeye terk edilmiş yatırımlar için vicdanlar bile sızlamıyordu. Biz temeli attık, bizden sonrakiler devamını getirmedi denilerek birileri günah keçisi ilan ediliyor hedef tahtasına konuyordu. Bu şekilde astarı yüzünden pahalıya gelen ne kadar çok yatırım vardır acaba?
Osmaniye, turizm potansiyeli çok yüksek bir şehir olmasına rağmen bugüne kadar bundan kent olarak faydalanamadık. Övündük durduk ancak. Tarihi mekânların çoğu sanki kaderine terk edilmiş. Sanayi, eğitim, sağlık, ulaşım alanlarında çok güzel gelişmelerin olduğu Osmaniye’de kültür ve turizminde canlanması, harekete geçilmesi gerekiyor. Un var, şeker var, usta var o zaman helvayı yapalım artık.
Bunları neden dile getirdiğimi siz sormadan ben söyleyeyim. Osmaniye’de farklı ve ilginç bir durumla karşı karşıyayız. Bu ilginç duruma geçmeden birkaç hatırlatmayı kendi açımdan zorunlu görüyorum. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından yapılan ve daha sonra Osmaniye Belediyesi’ne devredilen Cebelibereket Kültür Merkezi dönemin Kültür ve Turizm Bakanı Atilla Koç tarafından hizmete açılmıştı. O gün Bakan bu merkezin Türkiye’de en kısa sürede tamamlanıp hizmete açılan kültür merkezi olduğunu açıklamıştı.
Dile kolay tam 10 yılda tamamlanan bir merkez ülkemizin en kısa sürede tamamlanan kültür yatırımıydı. Ne yazık ki ancak 10 yılda tamamlanabilen bir kültür yatırımı bir rekor olarak Osmaniye’ye nasip oluyordu.
Sevinelim mi üzülelim mi? Kadirli ve Düziçi’ne temeli atılan kültür merkezleri aradan geçen 15 yıla rağmen tamamlanamayınca dönemin bakanına hak vermemek elde değil. Osmaniye’nin ‘Kaleler Şehri’ olduğunu yine o gün ilk kez bakandan duymuştuk. Osmaniye’mizi ne kadar da güzel anlatıyor ‘Kaleler Şehri Osmaniye’. Bu o gün ortaya çıkan bir durumda değildi. Osmaniye aynı Osmaniye, kaleler aynı kalelerdi. Bakan söyleyene kadar neden bunun farkında değildik diye hayıflanıp durdum yıllar yılı.
Korkuyorum şimdi, acaba yeni bir rekor daha kıracak mıyız diye. İnsan rekor kırmaktan hiç korkar mı? Korkuyorum işte elimde değil. Ya korkularımla yaşayacağım ya da korkularımla yüzleşeceğim. Türkiye nereden nereye geldi. Artık yapılacak hizmetler için yıllar değil aylar konuşuluyor, pazarlık yapılıyor. Durumun böyle olmasına rağmen ilimizde özellikle yollarla ilgili ciddi sorunlar yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor. Güney çevre yolu, kadirli yolu, d-400 bölünmüş yol ilk aklıma gelenler. Bir günah keçisi lazımsa siz yorulmayın ben buldum. İhaleyi hep ‘sahtekâr müteahhitler’ almış! Ülkede yasalar var, elden ne gelir deyip geçiyoruz.
Söz nereden nereye geldi biz hala asıl meseleye gelemedik. Osmaniye Müzesi’nin nerede olması gerektiği toplumda uzun süre tartışıldı. Osmaniye Valiliği, müzenin Cebelibereket Kültür Merkezi’nin yanına yapılmasına karar verdi. Vali Cerrah devreye girdi ve bir hayırsevere bu müzeyi yaptırdı. Temel atıldıktan 9 ay sonra Vali müzenin anahtarını teslim aldı. 17 aydır hizmete açılmayı bekliyor.
İnsan sormadan geçemiyor yapmak mı zor, açmak mı? Geçmişte temeli atılıp yıllarca öyle kalan yıllar yılı bitirilemeyen tesisler varken şimdi yapılıp tamamlanan yıllardır açılışı yapılamayan tesisler var. Osmaniye Müzesi tamamlandığı halde 1,5 yıldır neden hizmete açılmıyor? Neden kapıları kapalı? Neyi bekliyoruz? Kültür ve Turizm Müdürlüğü bu konuda neden sessiz kalıyor? Kamuoyu neden bilgilendirilmiyor? Yazıktır, günahtır tamamlanan bir yatırım çürümeye terk edilmesin. Kültürümüze, turizmimize, insanımıza hizmet etsin.
Selam, saygı ve muhabbetle…
