İnsan oğlu bilinmeyenlerle dolu çoklu denklemlerle karışık ruhunda ve bedeninde kainatın tüm sırların taşıyan bir varlıktır. Kah gönlü hoş olur dünyalar kendinin olur, kah incir çekirdeğini doldurmayacak bir durumdan kahrı perişan olur. Bazı zaman ruhundaki vicdan ve merhametten canını çok acıtan insanları af eder bazı zaman ise kin nefret ve öfkesinden bir çuval inciri berbat eder. Evet insanın ruh hali böyledir işte af eder sonradan pişman, ceza verir akabinde yine üzülür. Bazı zamanda ne yaparsa yapsınlar güler geçer. Dünya böyle gelmiş ve yine böyle de geçer.
Neden Çünkü ve ayrıca; bu dünyada hepimiz misafiriz. Misafir nasılki birilerine misafir olarak gittiğinde bulunduğu mekanın sahibine göre mekana göre hareket etme durumunda ise bizde öyle yapmak durumundayız. Neden, çünkü bu dünyada hepimiz misafiriz. Gönül bahçemizi yıkmayalım, gülleri soldurmayalım bülbülleri rahatsız etmek durumuna düşmeyelim. Hiç bir insan sadece etten ve kemikten yaratılmadı. Ona can veren kendi ruhundan ruh üfleyen yaratan var. Bedenimizi süsleyen o İnci mercan cevheri kırmayalım yani o ruhu incitmeyelim.
Neden çünkü; Konuşmadan önce dinleyelim, Yazmadan önce düşünelim, Harcamadan önce kazanalım, Dua etmeden önce bağışlayalım, İncitmeden önce hissedelim, Nefret etmeden önce sevelim, Vazgeçmeden önce çabalayalım, Ölmeden önce yaşayalım.
Bazı insanlardan her şeye rağmen vazgeçemeyiz, diğer birinden ise artık suyu ısındı der geriye bakmadan terkederiz.
Hayat budur. Onu hissedelim, onu yaşayalım ve ondan hoşnut olalım.
Neden Çünkü; Affetmek ile vazgeçmek arasındaki ince çizgi;
* Birini hiçbir zaman affedemeyeceğini anladığında vazgeçersin.
* Birini ondan vazgeçemeyeceğini anladığında affedersin.
