Hayat koşturmacası, okul yılları, ailemizin işleri derken memleketin pek çok şehrinden yolumuz geçti.
Başka kentlerin sokaklarını adımlarken, oralardaki yaşam mücadelesine tanıklık ederken hep bir gözümüz memleketteydi.
Gün oldu, devran döndü; kendimizi şehrimizde, Osmaniye'mizde bulduk.
Gurbetteyken insan daha iyi analiz ediyor bazı şeyleri. Başka şehirlere bakıyorsunuz; siyasi görüşleri, dünya görüşleri, çıkarları ne kadar farklı olursa olsun, söz konusu "kendi şehirleri" olduğunda her şeyi bir kenara bırakabiliyorlar.
"Önce şehrimiz, önce memleketimiz" diyerek tek bir masada buluşabiliyor, tek ses olabiliyorlar. Bunu gördükçe insanın içi gidiyor.
Çünkü kendi memleketine döndüğünde, o gıpta ettiği birlik ve beraberlik ruhunu bulamamak insanı derin bir umutsuzluğa sürüklüyor.
Hele ki bu şehrin kanaat önderi, öncüsü, yöneticisi pozisyonunda olan kişilerin ortak bir paydada buluşamaması, bu umutsuzluğu katbekat artırıyor.
Son günlerde şehrimizin en önemli değerlerinden, ortak markamız olan Osmaniyespor Kulübü’nün başkanı ile halkın teveccühüyle o koltuğa oturan Belediye Başkanı’mız arasındaki o canhıraş, laf sokmalı, sosyal medya üzerinden yürütülen atışmaları hayretler içinde izliyoruz.
Yahu beyler; sizler bu şehrin vitrinisiniz. Biz niye hiçbir zaman ortak bir paydada buluşup omuz omuza veremiyoruz?
Bırakın büyük vizyonları, hep beraber Bahçeli Meydanı’nda toplansak, el ele tutuşup eski belediyeye kadar yürüyemeyecek miyiz?
Bu kadar mı uzağız birbirimize? Bu kadar mı zor yan yana durabilmek?
Vatandaşın sırtında zaten hayatın yüklediği tonlarca küfe var.
Ayın sonunu getirme telaşı, her ay kapıya dayanan kira derdi, kış kapıdayken düşündüren yakıt masrafı, her gün etiketleri değişen çarşı pazar gerçeği...
Bu halk sizden kavga, gürültü, haklı çıkma yarışı istemiyor.
Her şey gelir geçer, koltuklar el değiştirir, isimler unutulur. Geriye sadece bu şehre yapılan hizmetler ve bıraktığınız hoş seda kalır.
Osmaniye’nin kavgaya değil, el ele vermeye ihtiyacı var.
Yorum Yazın