Gazeteci Sosyal medyada isyan ediyor;
-reklam bedellerini neden ödemiyorsunuz?
bir takipçi yorum yazıyor;
-siz bunları bu hale getirdiniz elbette vermezler,
bir diğeri;
-birleşin ve gazetecileri yok sayanları sizde toplum adına yok sayın..
bir diğeri
-siz de zamanında gerçekleri yazacak cesareti gösterseydiniz kardeşim.
başkası
-hepiniz aynısınız. size iyi oluyor...
bir diğeri ise
-Hak ettiniz...
Evet belki de hak eden bizdik. Bunu sorgulamak, bazen dönüp aynaya bakmak gerekir. Aynalara baktığımızda bize yalan söylemeyen tek olgunun aynada baktığımız yüzdeki gözler olduğu gerçeğini anlarız. Evet biz hakettik çünkü;
-4 tane gazeteciler cemiyeti var,
-3 kuruş için kalem satanlar var
-2 kadeh için yağdanlık vazifesi yapan var
peki bunları bir gazeteci neden yapar?
-1 ekmek alabilmek için.. işte konu ekmek olunca, konu evde bekleyenler olunca,
-0 oluyor herşey...
Sorun sadece gazetecide mi? Cesaretle yazın diye gaz veren hatta bu gazı abartan okuyucu "cesur kalem olun korkmayın" diyen okuyucu, gazeteye abone olmayınca, gazete satın almayınca, reklam vermeyince cesurluk sözleri moda tabirle "klavye şövalyeliği"nden de öteye gidemiyor. Klavye Şövalyelerinin birinin kendine dokunan bir olaydan bahsettiğin an; o cesur ol, korkma, yanındayız diyen okuyucu gidiyor, bir bakıyorsun seni sansürlemek için elinden geleni yapıyor, tehdit ediyor, saldırıyor...
Aynı kalem şövalyesi sonra yine bakıyorum geçmiş klavye başında dürüstlükten bahsediyor. İnsan hakkından, kul hakkından.. Sonra gazetecileri suçluyor; Korkaksınız diyor...
Aslında itiraf etmek gerekirse Korkuyoruz.. Evet. Kendi adıma ben işyerimde Suriyeli kaçak işçi çalıştırmadığım için, başkasının hakkını gasp etmemek için işyererimin evimin su parasını ödediğim için, emlak vergilerini, çöp vergilerini ödediğim için korkuyorum. Yolda çöp toplayan çocuğa eğilip güzel bir iki cümle söylediğim için korkuyorum, kazandığım 3 kuruşu fırın önünde bekleyenlerle bölüştüğüm için korkuyorum. Bildiklerimi radyoda söylediklerim için korkuyorum, elimden geldiğince doğruyu yazdığım için korkuyorum..Hak ettiğim dışında gazetem için iki kuruş bile fazla istemediğim için korkuyorum. Korkuyorum.. Korkuyorum.. Keşke sizde korksaydınız benim korktuklarımdan.. Sizin gücünüz benim korkularım;
Çünkü ben Allahtan Korkuyorum.
birilerinin gazına gelip yazarım ha ! tehditleri savurmadan sadece bildiklerimi okuyorum ve bana göre doğru olanı yazıyorum. dillendiriyorum. Ve ısrarla da bu şehirde korkaklar arıyorum.
-reklam bedellerini neden ödemiyorsunuz?
bir takipçi yorum yazıyor;
-siz bunları bu hale getirdiniz elbette vermezler,
bir diğeri;
-birleşin ve gazetecileri yok sayanları sizde toplum adına yok sayın..
bir diğeri
-siz de zamanında gerçekleri yazacak cesareti gösterseydiniz kardeşim.
başkası
-hepiniz aynısınız. size iyi oluyor...
bir diğeri ise
-Hak ettiniz...
Evet belki de hak eden bizdik. Bunu sorgulamak, bazen dönüp aynaya bakmak gerekir. Aynalara baktığımızda bize yalan söylemeyen tek olgunun aynada baktığımız yüzdeki gözler olduğu gerçeğini anlarız. Evet biz hakettik çünkü;
-4 tane gazeteciler cemiyeti var,
-3 kuruş için kalem satanlar var
-2 kadeh için yağdanlık vazifesi yapan var
peki bunları bir gazeteci neden yapar?
-1 ekmek alabilmek için.. işte konu ekmek olunca, konu evde bekleyenler olunca,
-0 oluyor herşey...
Sorun sadece gazetecide mi? Cesaretle yazın diye gaz veren hatta bu gazı abartan okuyucu "cesur kalem olun korkmayın" diyen okuyucu, gazeteye abone olmayınca, gazete satın almayınca, reklam vermeyince cesurluk sözleri moda tabirle "klavye şövalyeliği"nden de öteye gidemiyor. Klavye Şövalyelerinin birinin kendine dokunan bir olaydan bahsettiğin an; o cesur ol, korkma, yanındayız diyen okuyucu gidiyor, bir bakıyorsun seni sansürlemek için elinden geleni yapıyor, tehdit ediyor, saldırıyor...
Aynı kalem şövalyesi sonra yine bakıyorum geçmiş klavye başında dürüstlükten bahsediyor. İnsan hakkından, kul hakkından.. Sonra gazetecileri suçluyor; Korkaksınız diyor...
Aslında itiraf etmek gerekirse Korkuyoruz.. Evet. Kendi adıma ben işyerimde Suriyeli kaçak işçi çalıştırmadığım için, başkasının hakkını gasp etmemek için işyererimin evimin su parasını ödediğim için, emlak vergilerini, çöp vergilerini ödediğim için korkuyorum. Yolda çöp toplayan çocuğa eğilip güzel bir iki cümle söylediğim için korkuyorum, kazandığım 3 kuruşu fırın önünde bekleyenlerle bölüştüğüm için korkuyorum. Bildiklerimi radyoda söylediklerim için korkuyorum, elimden geldiğince doğruyu yazdığım için korkuyorum..Hak ettiğim dışında gazetem için iki kuruş bile fazla istemediğim için korkuyorum. Korkuyorum.. Korkuyorum.. Keşke sizde korksaydınız benim korktuklarımdan.. Sizin gücünüz benim korkularım;
Çünkü ben Allahtan Korkuyorum.
birilerinin gazına gelip yazarım ha ! tehditleri savurmadan sadece bildiklerimi okuyorum ve bana göre doğru olanı yazıyorum. dillendiriyorum. Ve ısrarla da bu şehirde korkaklar arıyorum.