Kasımda Kuşlar Uçmaz
Kasımda kuşlar uçmaz,
Duygularıma hapsolmuşum.
Çocukları azalmış, sokakların,
Kararmış, gökyüzünün mavisi,
Yapraklar sarı solgun,
Gönlüme hazan düşmüş,
Dargınlıklarımda azalırım
Bir değil,
Bin mevsim dökülür gözlerimde:
Baharı, kışı, yazı,
Hepsinde mâtem havası,
Kırmızı ateş parçası içim …
Kasımda kuşlar uçmaz,
Kanatlarında yok müjdeleri,
Selâmsız sepetsiz,
Durgun gündüzleri.
Komşu kapıları da örtük,
Balkonlardan duyulmaz sesleri.
Bir yüreğin içinde kalmış özlemlerim,
Çoğalır, taşar;
Yâre gitmeye kalksa adımlarım,
O vakit yer yerinden oynar.
Kasımda kuşlar uçmaz,
Benzi solmuş, gökyüzünün,
Havada bulut karası;
İklim bozuk; yağmur yaş.
Karşı dağların rengi ağarmış,
İlk kar Erzurum’a düşmüş,
Geçitsizdir yollar.
Kuş dediğin,
Bir çırpınış kadar,
Çek gözlerini gökyüzünden
Seyirde kalsın beklentiler,
Kasıma göre değil kuşlar.